apag u1byul Απαγορευμένος ΚαβάφηςAπαγορευμένος Καβάφης

Χωράει o απαγορευμένος έρωτας σε δυό στιχάκια;
Σε μια κινηματογραφική ταινία, ή μια αυτοβιογραφία;
Η ένοχη, απαγορευμένη ηδονή;
Η μνήμη; Η αναβίωση; Τα χρώματα της παρακμής;
Πόσες γκριζοπράσινες εικόνες ενός άθλιου κόσμου, ενός κόσμου ντροπής, μουχλιασμένου και ροδαλού μαζί χωράνε σε λίγα λόγια; Πόση ενοχή; Αλλά και πόση μέθη;
«Μια Νύχτα»…

Κακόφημη συνοικία, βρώμικος δρόμος, στενό σοκάκι. Στενό για να φυλάγονται τα μυστικά. Κανένας «καθώς πρέπει» δεν το πλησιάζει και αν ναι, τότε έχει το σκοπό του και θέλει να κρυφτεί και αυτός. Αν βρεθείς εκεί δεν θα ήθελες να σε δει κανένα μάτι…
Εργάτες, ρέμπελοι, ρεμάλια, χαρτοπαίκτες, μέθυσοι, ύποπτοι τύποι, σωματέμποροι, λαθρέμποροι, στο καταγώγιο-ταβέρνα. Πίνουνε, παίζουνε χαρτιά, πλακώνονται στο ξύλο, φωνάζουν, γελάνε… Κάθε καρυδιάς καρύδι, κάθε περίεργη φάτσα, εκεί μαζεύεται.
Και όμως είναι καλές οι φωνές τους, είναι καλές. Είναι επιθυμητές για κάποιους… Σκεπάζουν αναστεναγμούς και βογγητά, που μπορεί να ξεφύγουν από πάνω…
Από πάνω; Κάμαρα. Μια κάμαρα τόσο άδεια , που η ίδια της η μούχλα φωνάζει ότι είναι χώρος εκτόνωσης ερωτικών παθών, άνομων, ανήκουστων, ανομολόγητων.
Ένα κρεβάτι που ο σουμιές του έχει λυγίσει…

Καταφύγιο σαρκικού έρωτα. Φτηνό, κρυφό και βρωμερό. Υγρασία τρεχάμενη σαν ένοχος ιδρώτας. Υφέρπουσα διαφθορά, υφέρποντα πάθη.
Το ρυπαρό σκηνικό ταυτίζεται με το αίσθημα του απαγορευμένου και του πρόστυχου που διακατέχει αυτόν που διαβαίνει το κατώφλι, οδηγημένος από ένα αυτόβουλο, ασυγκράτητο και αμείλικτο πάθος. Άρρητο, ανομολόγητο.
Η ερωτική κραιπάλη δεν περιγράφεται, αλλά μήπως η θύμησή της σε δυο στίχους είναι κάτι παραπάνω; Μήπως από την μη περιγραφή αναβλύζει καταπιεσμένο πάθος και περισσεύει ιδρώτας, μέθη, ικανοποίηση, θύμησες; Θύμησες που φέρνουν μέθη ξανά.

Αλλά αυτός είναι ο ποιητής. Παίρνει αφιλτράριστες εικόνες σκάνδαλο (και στην εποχή του και στην εποχή μας) και τους προσδίδει το είναι του. Και συ που τον διαβάζεις , αναγνωρίζεις το χάρισμά του να αναγάγει σε τέχνη τα πάθη του, να μετατρέπει το κρυφό, το κατακριτέο σε ποίηση. 

Κωνσταντίνου Καβάφη

Μια Νύχτα (Ανήκει στα αναγνωρισμένα ποιήματα του Κ. Καβάφη).

Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Aπ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Aπό κάτω
ήρχονταν οι φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.

Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)